Velen hebben in de afgelopen periode hun nieuwsgierigheid getoond naar meer fotowerk van mijn hand.

Eindelijk is het is zo ver.

Mijn fotosite staat live.
De foto’s worden als een collectie getoond, inclusief een korte beschrijving van mij. Dus wil je meer zien?

Kijk dan regelmatig op: www.josevanstiphout.nl

Iedere maand zal ik een nieuwe collectie plaatsen!

En wil je reageren? Gebruik dit blog of het contactformulier

“Groeien diegenen die in je team werken, of in jouw directe omgeving, als mens? Worden ze gezonder, wijzer, vrijer en zelfstandiger? En wat is eventueel jouw bijdrage daarin?”

HOE werkt ontwikkeling?
Een kenmerk van dienend leiderschap wat voor mijzelf momenteel erg actueel is.

Daarnaast ben ik er van overtuigd, dat juist in deze tijd van recessie creativiteit nodig is op onder andere het gebied van ontwikkeling, te denken aan personen maar zeker ook bedrijven en maatschappij.

Pin jezelf niet vast op de overtuiging dat ontwikkeling geld kost. Het kan soms zo eenvoudig zijn om andere te inspireren tot ontwikkeling.

Het levert veel op. Enthousiasme, groei, nieuwe ideeën en oplossingen, tevreden medewerkers.

Niets is leuker en dankbaarder dan het delen van je kennis en ervaring ten gunste van de ander, dat is in ieder geval mijn beleving.

Ik merk dat de tijd dan vliegt.
Zo’n heerlijk voorbeeld was er ook in mijn laatste interim opdracht. Ik zie mij zo weer met een van de collega’s achter de computer zitten, appeltje erbij, hoop gelach en hard werken.
Of het redigeren van tekst. Zelf een stuk schrijven is lastiger dan redigeren. Dat zei ik ook tegen een van mijn collega’s. Het uiteindelijk doel is gelijk, namelijk een boodschap helder overbrengen en iets voor elkaar krijgen op zo’n manier dat de betrokkenen er tevreden mee zijn, ieder vanuit zijn eigen perspectief.

Hoe leuk als ik zie dat de ander zich ontwikkelt in zijn geschreven stukken, niet alleen technisch juist. Maar de doelgroep begrijpt ook wat het betekent en ervaart dienstverlening!
En extra bijzonder is dat niet alleen mijn collega’s, maar ook ik weer nieuwe dingen leerde.

Zo benut je elkaars kwaliteiten! Gelukkig zijn we verschillend en kunnen we elkaar aanvullen.

Kortom, ontwikkeling van talent is geheel wederkerig.
Zo kijk ik ook naar mijn ontwikkelingen afgelopen jaar ten aanzien van het delen van mijn foto’s en dan speciaal de serie van de 10 kenmerken van dienend leiderschap.
Ik vertel je graag over die reis, het valt namelijk steeds meer op zijn plaats.
Te meer omdat het zo veel zegt over hoe je elkaar kan inspireren om meer uit elkaar te halen!

Hoe doe je dat dan?
Na de laatste twee nieuwsbrieven kreeg ik zo veel enthousiaste reacties op mijn foto’s.
Tuurlijk, er waren ook mindere reacties, mensen die het beeld niet begrepen, dat was af en toe wel pijnlijk als je met je hart verbonden bent aan een foto, maar goed over smaak valt niet te twisten toch?

Maar goed, het gedeelde enthousiasme gaf mij als het ware vleugels.

Aarden Jos!

De fotograaf
Voor die enkeling die bang is dat ik mijn huidige vak gedag zou zeggen, ik denk er zeker niet aan om professioneel fotograaf te worden!

Daar vind ik mijn huidige werk als interimmer op personeelsgebied en coach veel te leuk voor.

Bovendien ben ik er heilig van overtuigd, dat ik mijn beste foto’s maak, dankzij mijn muze en juist omdat het een hobby is!

Fotografie is voor mij een manier om dingen te processen, afstand te nemen, op orde te krijgen en rust te vinden. Ik mij kan verliezen in het nu, niets meer horen. Mijn omgeving en zelfs de tijd vergeten.
Zo ook, eind januari op De Kinderdijk, -10 graden met mijn lens op het gras en af en toe een kreet uitslaand: YES!
Kortom, verkleumd van de kou, de sneeuwkristallen op het gras aan t fotograferen. Er zal door voorbijgangers vast gedacht zijn: “Wat is zij aan t doen? Die molens, daar kom je hier toch voor?”

Vertrouwen
Goed, het ging over ontwikkelen en elkaar laten groeien.

De moeder van mijn hartsvriendin meldde destijds dat iedereen mijn beelden zou moeten zien. Ojee, dat was wel een uitspraak zeg, tranen in mijn ogen van het geschonken vertrouwen, want zelf geloofde ik er nog niet helemaal in dat ze echt zo mooi waren.

Ondank dat ik een eigenwijze donder ben, luister ik echt nog wel eens naar de wijze woorden van een oudere dame, die mij al 28 jaar kent.

Relativering
Even weer met beide benen op de grond.

Hij: “Jos, iedereen kan die foto toch maken? Dat is toch geen kunst?”

Ik: “Je hebt helemaal gelijk, iedereen kan een mooie foto maken, maar het gaat om wat je ziet. Ik laat het je graag op een andere manier zien”.

Dat is onder andere mijn bijdrage aan andermans ontwikkeling.

Ander perspectief doet je versteld staan wat je ziet en hoeveel mogelijkheden er zijn.
Het is een motto wat ik gebruik als HR leidinggevende en coach. Dat is niet nieuw voor mij.

Hoe bijzonder is het dan, als ik mooie foto’s van anderen ontvang. Wauw iemand kijkt af en toe anders naar de wereld. Dat is een cadeau, geloof mij!

Dus laat mij maar weer zien wat jij ziet!

Vragen en nog meer vragen.
Leuk dat vertrouwen van anderen, maar het geeft ook druk (geloof mij als ik zeg dat dat met name in het begin is).
Allerlei vragen en beperkingen schieten door mijn hoofd, het gaat zo snel en als vanzelfsprekend.

Typisch terugkerend fenomeen aan de vooravond van verandering?

Hoe deel ik dan die foto’s, zonder het te groot te maken en er een dagtaak aan te hebben? Hoe verbind ik het aan dienend leiderschap, want in die filosofie kan ik mij vinden. En vergeet natuurlijk niet “Ander Perspectief”. Dat is wat het naar mijn mening mensen geeft, een ander beeld van iets wat regelmatig aan je voeten of op je bureau ligt?

Gelukkig kan ik dan sparren met een topper, Ton van Zeijl.

Al snel was er het idee van een aparte website en de presentatie van mijn foto’s als kunst.

Want ondanks dat de onderwerpen die ik fotografeer alledaags zijn, is de presentatie dat niet.

Delen
En als je de dingen deelt met een aantal mensen om je heen, gebeurt er van alles voordat je er erg in hebt. Blijkbaar wil iedereen graag helpen.

Een van mijn eerste leidinggevende heeft geregeld dat ik met de foto’s in het tijdschrift Nieuwe Leiders kwam en wel 4 pagina’s in het maart nummer. Verbluffend mooi!

Mijn enthousiasme over de foto’s en de publicatie, maakt dat ik een concrete uitnodiging heb voor een expositie eind april.

Ontzettend leuk, maar tegelijkertijd ook ontzettend nieuw en eng!

Waar begin ik aan vraag ik mij wel eens af? Ik relativeer mijn angst door weer te bedenken waar het mee begon: Dit wil ik delen, het voelt weer goed!

Zo veel ongevraagd vertrouwen, geeft vertrouwen, dat is denk ik ook essentieel als je mensen wilt laten groeien. Het maakt dat je onneembaar lijkende bergen voor jezelf kan verzetten. En ik zie aan mijn inspirators en “vertrouwers”, dat het ook mooi is om te zien en te ervaren wat het effect bij mij is.

Flow
En als je er eenmaal in zit? Flow, zo is het denk ik te omschrijven wat betreft mijn ontwikkeling en de toepassing van de foto’s daarin.

Dus een volgend idee was al weer uitgedacht. Een relatiegeschenk.

Tenslotte moet ik toch ook weer netwerken voor een nieuwe interim opdracht en wat is dan geschikter dan een mooi relatiegeschenk waarmee je jezelf kan presenteren?

Gelukkig heb ik een aantal professionals die dan snappen wat ik wil.
In een klein groepje heb ik mijn ideeën gedeeld en wat schetste mijn verbazing, ze waren niet alleen enthousiast, maar ik kreeg als het ware al extra bestellingen, want zo’n geschenk, wil iedereen wel weggeven. Dus ik heb de oplage maar iets verhoogd.

Nieuwsgierig?
Heerlijk als ik je nieuwsgierig heb weten te maken, dat is een van de dingen die ik wel wat vaker mag doen van mijzelf. Ik beleef daar  namelijk ook plezier aan.

Een beetje spelenderwijs triggeren, nieuwsgierigheid opwekken.

Ik hoor mijzelf laatst zeggen: “Ik wil onze afspraak verzetten, weet je wat het voordeel is, tegen die tijd is mijn relatiegeschenk gereed en kan ik dat meenemen, het is namelijk zeker iets wat je wil hebben”.
Vroeger zou ik dat arrogant van mijzelf hebben gevonden om dat zo te zeggen.
Maar nu maakt het onderdeel uit van het gedachtegoed en het achterliggende thema van mijn relatiegeschenk. En het is best leuk om het een beetje spannend en verrassend te maken!

Geef!
Geven geeft plezier, je staat even ergens bij stil, doet de ander verrassen en stralen op misschien een grijze dag. Een klein cadeau maakt dat er aan je is gedacht, op een attente manier.

Wie wil dat nou niet?

Zo is het ook met ontwikkeling, geef en ontvang!

Wat is het geschenk nou, hoor ik je bijna roepen.

Het zijn 10 ansichtkaarten met daarop de fotoserie Dienend Leiderschap, inclusief mijn korte toelichting.

Bewust geen digitale versie, maar juist een tastbaar cadeau!

Geef ontwikkeling door, verras door attent te zijn op geheel eigen wijze.

Het bijbehorend motto?

Aandacht voor eenvoud, doet meer zien
Mijn perspectief op alledaagse dingen
Het biedt je 10 maal een moment om schoonheid te delen

Mijn manier om verder te ontwikkelen aan dienend leiderschap, door het op een andere manier te delen en te GEVEN.

Ontwikkeling en HOE?
Oké nog even terug naar misschien wel het belangrijkste van deze nieuwsbrief, HOE

Wat hielp mij nou in mijn ontwikkeling?

• Dierbaren die er eerder in geloofden dan ik zelf en dat lieten merken
• Het delen van mijn ideeën in een kleine groep
• Focus
• Feedback (in de vorm van een compliment of een verbeterpunt)
• Enthousiasme en realiteitszin
• Goede “ondersteuners” om mij heen (webbouwer, marketingman), die met slimmigheden en zoekwerk, de prijs-kwaliteit verhouding aantrekkelijk wisten te houden.
• Vertrouwen, ruimte en zelfstandigheid (laat haar maar gaan, komt vast iets mooi uit)
• Af en toe wat interesse van anderen in mijn vorderingen

Klinkt niet eens zo ingewikkeld toch?
Veel van deze dingen werden mij gegeven, door anderen en mijzelf.

DUS?
Wat doe jij om jezelf of anderen om je heen te ontwikkelen?

Investeer in ontwikkeling, je geeft er zo veel mee.

Aan jezelf, aan de ander. Denk alleen al maar aan de energieboost.

Wil je met mij hierover sparren? Neem gerust contact op! Het is daarnaast altijd leuk jullie reactie op het Blog te lezen, dus voel je uitgenodigd om een bericht achter te laten.

LAST BUT NOT LEAST!

Binnenkort de lancering van de fotowebsite, hou linkedin en twitter in de gaten!!!!!!

En dank, aan allen die mij hielpen dit mogelijk te maken, door stil te staan bij mijn ontwikkeling.
Bewust dan wel onbewust.

In het bijzonder: Muze, Chris, Daan, Frank, Mira, Mireille, Sjaak, Ton & Tonky.

Het tijdschrift Nieuwe Leiders heeft in de maart editie van dit jaar, 4 pagina’s ingeruimd voor mijn foto serie over Dienend Leiderschap.

Wil je het artikel zien? Tijdschrift Nieuwe Leiders nr 8 2012.

Met dank aan Sjaak de Winter en Daan Fousert voor het creëren van deze mogelijkheid!

Heb je interesse in het blad?
www.nieuweleiders.nl

Graag vertel ik je mijn persoonlijke ervaring op het gebied van leiderschap en ontwikkeling die voortkwam uit een mooie foto opdracht!

Enthousiasme inspireert
Een inspirerende club, zit in een enorm saaie gang van een verzamelpand.

Kan je je er iets bij voorstellen? Daar was dienend leiderschap nodig!

Mijn lieve collega wilde de boel opfleuren. Wat als we nou de 10 kenmerken van dienend leiderschap vertalen in foto’s en die dan ophangen in de gang. Dat zal een wereld aan verschil maken.

Wat een schitterend idee!
Haar enthousiasme was aanstekelijk en al snel hadden we een opdracht van het bestuur van de Stichting Greenleaf Center for Servant Leadership Europe.

Onzekerheid
En toen, toen kwam de onzekerheid en de perfectie. Dat laatste had mij altijd tegengehouden om iets aan anderen te laten zien. Ik vind mijn foto’s wel mooi, maar dat komt omdat ik erbij was, toen ik het beeld zag en dat een bepaalde emotie opriep.

De andere kant van het verhaal is dat mijn twee ogen (de beste lenzen die ik heb, daar kan geen objectief tegen op) weten hoe het er op zijn mooist uitzag.
En dat de foto naar mijn mening dus nog mooier en nog beter had gekund.

In coachtermen ging ik mij nu afvragen of ik uit mijn comfort zone was gestapt en lekker gestretcht werd door mijn lieve collega en het bestuur?
Of dat ik misschien toch enigszins in paniek begon te raken?

Synchroniciteit
Maar als of het zo moest zijn, liepen er blijkbaar een paar processen parallel.

In een zoektocht voor een cadeau voor het nieuwe huis van een vriend, werd mij gevraagd of ik niet een mooie foto had.
Afstemmend op de vriend, voelde ik dat het zwart-wit moest zijn. Al bladerend door mijn fotobibliotheek op mijn nieuwe ipad, was ik verwonderd over zo veel moois.
Als vanzelf kwam de klok van het Musée D’Orsay naar voren.
Hij werd afgedrukt op linnen.
Schitterend!

En bij de onthulling, werd ik aangemoedigd door  een eenvoudig: “Wauw, ik had nog een klok nodig die de tijd niet duidt”.
De vriend heeft namelijk een erg hectische baan en voordat die onthaast is …..
Vervolgens zei ik geheel schuchter en bescheiden: Jij bent de eerste met een “van Stiphout” aan de muur.

Het cadeau en de mooie reactie was voor mij een belangrijk moment, het gaf mij vertrouwen.
De barrière die ik eerder zelf bedacht had, werd gelijk geslecht.

Aan de slag!
Zo gezegd, zo gedaan!

De camera en ik gingen op stap.
Maar de foto’s waren het net niet naar mijn idee.
Ik probeerde te veel een sociaal wenselijk beeld te maken.

Een wereldbolletje ten behoeve van duurzaamheid. Veel te cliché voor mij. Dat blijkt wel, want het leek echt nergens op.

Daarnaast was er ook het idee om mensen te fotograferen. Eerder had iemand mijn weerstand daarover al wegproberen te nemen, met de uitroep: kom uit je comfortzone!
Goed bedoeld maar dat werkte tegendraads.

Mensen, dat is toch echt niet mijn stijl van fotograferen!
Daar heb ik nou echt de verkeerde timing, en collega fotografen weten wat dat betekent, NET niet!
Maar goed de wens om mensen te fotograferen was er wel.

Kortom, een blokkade bij deze dame.

Maar dat was het nog niet, waarschijnlijk als een vanzelfsprekendheid kwam er ook druk van derden om de hoek.

Druk ten aanzien van tijd, vertrouwen in de kwaliteit van de serie, het juiste beeld.
Het resulteerde in verzet en weerstand. Kostte mij energie.

Het enige wat mij hielp was “omdenken” zodra ik merkte dat ik er geen plezier meer in had. In iets waar ik altijd van geniet.

Deze constatering op zich maakte al dat er iets gebeurde.

Ik vat het samen in verscherping, in zelfverzekerdheid.
En ik zei tegen mijzelf: Het zijn mijn 10 beeldkenmerken en ik vind ze goed!
Eigenlijk maakt het mij niet uit wat de ander er van vindt.

Wat werkt wel?
Maar laten we terug gaan naar wat wel werkte, dat is namelijk essentieel in ontwikkeling.

Dat zie ik ook in mijn coachgesprekken.
De ontwikkeling komt op gang als we focussen op wat WEL werkt en vervolgens te kijken wat dat dan is, wat maakt dat het werkt.
Dat betekent namelijk dat je een sleutel in handen krijgt om het een volgende keer ook te laten werken.

Kortom, ook “Omdenken” voor mij.  Wat werkt nu wel voor mij? Dan kost het mij namelijk  geen energie, het levert mij energie op.

Dus……..
Loslaten en doen wat ik altijd doe als ik fotografeer.

Want op weg naar mijn mooie strand met dat wereldbolletje, kwam ik iets veel mooiers tegen.

Een verwelkte bloem, wat een schoonheid!

Thuis besefte ik pas echt hoe mooi de foto was, op een 27 inch scherm!

De lichtval, de draaiing, de scherpte en onscherpte, de warme en frisse kleuren.
Geloof mij, ik zit dan een soort van te stuiteren op mijn stoel.

In de serie van dienend leiderschap staat deze bloem inmiddels voor empathie.
Empathie moet je hebben om af en toe door je vastgeroeste normen en waarden heen te kijken en toch de schoonheid te zien van iets wat duidelijk gelinkt kan worden aan verval.

Zo vanzelfsprekend voor wie mij kent, maar soms moet ik het zelf herontdekken.

Ik hou van macro fotografie!!!

Heerlijk om kleine dingen uit te vergroten. Dus ik keek, en ik zag gewoon weer mooie dingen, niet gekunsteld of bedacht! Het was er al.

Schoonheid ligt vaak aan je voeten, af en toe moet je alleen omlaag kijken.

Er is genoeg!
Kortom, ik ging nog maar eens door mijn ipad scrollen en daar had ik al heel snel voor een flink aantal van de kenmerken foto’s.

Ik had er al die tijd bij wijze van spreken bovenop gezeten. Veel is er dus al!

Afstemmen
Maar natuurlijk ontbrak er ook nog wel een aantal beelden. En wat doe ik dan?

Bij sommige woorden heb ik niet gelijk een origineel beeld, dus dat moet rondzingen in mijn hoofd.

Vast herkenbaar!

En dan heb ik het beeld, maar waar vind ik dan zoiets?

Een voorbeeld was overtuigingskracht.

Het moest met water te maken hebben, de kracht van water is ongekend, dat weet iedere zeiler, maar daarnaast staat het ook voor beweging.
Je snapt al dat ik niet van cliché hou, dus een gewoon watervalletje viel af.
Het werd een watergemaal, maarja welke dan?

Met wat hulp ging ik op een zomerse vrijdag naar een werelderfgoed in Nederland, het Cruquius gemaal.
Om in de juiste stemming te komen, zet ik een afspeellijst met gezellige muziek aan, en zing ik luid en duidelijk mee in de auto.
Alles wat vast zat, in mijn hoofd rondspint, komt daarmee heerlijk los.
En na jaren oefenen maak ik mij niet meer druk als mensen enorm lachen als zij mij zien zingen in de auto. Hoe doe je dat? Door te denken: “Ik breng een lach op een ander zijn gezicht, wat leuk.”

Helemaal in de stemming en los van alles, kom ik aan op de parkeerplaats.
En daar krijg ik gelijk bevestiging dat ik op de juiste plaats ben. Wauw!
Naast de parkeerplaats, in verwilderd gras, liggen de mooiste verroeste en bemoste stalen onderdelen van het gemaal.

Alle zorgen spontaan weg, ik ben in het hier en nu en geniet!
Vergeet alles en iedereen om mij heen. En het lijkt wel alsof iedereen mij ook maar laat gaan.

Als enige ben ik buiten op de rand van het bassin, als het gemaal wordt aangezet.
Extase, een ander woord heb ik niet, voor wat ik voelde bij het zien van zo veel moois!

Loslaten en het hier en nu
Voorbeelden?

Het breken van een kopje, balen!
Kan ik er iets moois in zien?
De scherpte van zo’n breuk, resulteerde in de foto die hoort bij het kenmerk ‘heel maken”.

De allerlaatste foto van de serie liet lang op zich wachten en was een schoolvoorbeeld van loslaten en in het hier en nu zijn.

Het oorspronkelijke idee wat ik had, kwam niet over op de foto.

Loslaten dacht ik, er komt vanzelf een ander beeld. Hoe doe je dat? Gewoon even iets anders gaan doen.
Dus ik ging de presentatie voor het bestuur alvast samenstellen.

En na een kleine pauze zie ik mijn oordopjes liggen.
Het kenmerk luisteren kreeg vanzelf een foto en de titel spreekt voor zich.
De titel zegt genoeg, zwart-wit, of niet?

Puur door bezig te zijn in het hier en nu.

Tevreden
De presentatie eruit, en nu wachten op de reacties. Komt het over?

En ja, binnen een dag was het zo ver!
Mijn 10 beeldkenmerken bij dienend leiderschap komen in de saaie gang, op linnen met een formaat van 120×90. Vast minder saai!

De kunstenaar in mij is tevreden en zoekt een nieuwe opdracht, want deze ontwikkeling smaakt naar meer.

Conclusie wat werkt ten goede van je ontwikkeling?

• Wees jezelf en blijf bij jezelf, JIJ weet wat bij jou past.
• Laat los als je merkt dat je blokkeert of vastloopt.
• Vertrouw op wat vanzelf komt.
• Stem af op je onderwerp of de situatie en zorg dat je in het hier en nu bent.

En wat heeft dat dan met dienend leiderschap te maken?
Naar mijn idee alles!

Maar ik ben natuurlijk nieuwsgierig wat jij er van vindt, en wat voor jou werkt. Kortom, laat je reactie achter onder dit artikel!

Nieuwsgierig?
Nieuwsgierig naar de 10 foto’s behorend bij dienend leiderschap?

10 beeldkenmerken Dienend Leiderschap

en voor de geïnteresseerden de achtergrond informatie: Brochure foto’s Dienend Leiderschap

Meer lezen over de 10 kenmerken van dienend leiderschap?
Klik hier.

Een andere manier om een beleidsstuk te schrijven?

Laatst was ik weer eens verbaasd over hoe een techniek die vaak gebruikt wordt als feedback middel, te weten geweldloos communiceren, ineens anders ingezet kan worden.

Met dank aan een van mijn gecoachten.

De gecoachte heeft een haarscherpe intuïtie op wat wel en niet werkt ten aanzien van bepaald beeldmateriaal in haar werk. Maar hoe leg je dat uit aan anderen, zodat zij jou mening en visie gaan volgen?

Kortom, tijd voor een visiestuk over het gebruik van beeldmateriaal binnen het bedrijf.
En wel vanuit het hart.
De belevenis en samenhang is onvermijdelijk. Het verkopen van een dergelijke visie gaat dan ook bijna als vanzelf, dus eventuele weerstand wordt overwonnen?

Hoe gingen we te werk?

Ander perspectief, bleek handig. Ik volgde mijn ingeving om het anders te doen dan ik gewoon ben. Kun je de techniek van geweldloos communiceren hiervoor gebruiken?

Kort moet je even weten wat de 4 stappen, zijn die binnen deze techniek worden onderscheiden:

• (oordeel)
• feit
• gevoel
• behoefte
• wens

Best een rijtje om tot onthouden.
Zelf pik ik altijd behoeften en gevoel eruit, want dan krijg ik de rest, bij het onderzoek wat volgt, er  vanzelf bij.

(Als je meer wilt lezen over de techniek an sich, verwijs ik je naar een eerder geschreven artikel op mijn blog).

Dus ik stelde een aantal vragen:

1. Beeldmateriaal; in welke behoeften moet het voorzien voor jou als communicatie adviseur? Er kwam een rits aan behoeften naar boven. Uiteindelijk hebben we een top 10 gemaakt.
2. Welk gevoel geven die behoeften je?
   Weer een lijstje.

Vervolgens zijn we gaan kijken naar het voorliggende beeldmateriaal. Het was ineens klip en klaar waarom bepaald materiaal wel voldeed, en ander materiaal niet.

De uitleg kon ook zo gegeven worden.

Dus…….maak maar een visiedocument, de basis ligt er.

Hoe eenvoudig kan het zijn? Zo eenvoudig dus!

Als je aan de slag wilt om je communicatie te verbeteren, neem contact met me op en we bespreken de mogelijkheden.

Als ik nou toch eens duidelijk kon vertellen wat ik bedoel?

Van de week was het weer eens zo ver. Zo’n moment dat je vast wel herkend. Je probeert iets duidelijk te maken aan je gesprekspartner en je hebt het idee dat je langs elkaar heen praat. Dat je elkaar zeker niet begrijpt. De interne emotie loopt langzaam op.

Het gebeurt iedereen, privé maar zeker ook zakelijk.

Wat mij vaak helpt in zo’n situatie is om terug te gaan naar mijn behoeften en de bijbehorende gevoelens.

Iets wat ik geleerd heb vanuit de techniek van geweldloos communiceren, van Marshall Rosenberg.

Een voorbeeld maakt het altijd zo tastbaar!
Afgelopen najaar. Ik had diverse moeilijke gesprekken te voeren en 1 ding had ik me voorgenomen.

Ik wilde een respectvol gesprek, zonder verwijten.

Het is gelukt, het waren een aantal mooie dierbare gesprekken. Gesprekken waarin wel duidelijk de dingen gezegd zijn, die we beiden moesten zeggen tegen elkaar.

Dus niets soft en indirect, wel respectvol en met een goede intentie naar mijzelf en de ander.

Hoe doe je dat dan, hoor ik je vragen?
Als het echt een pittig gesprek dreigt te worden, ga ik het voorbereiden. Voor velen werkt dat door dingen uit te schrijven, voor mij zeker.

Ik schrik dan vaak van alle oordelen en verwijten die ik in zo’n stukje tekst getypt heb. Het geeft me vaak wel inzicht in dat er het nodige in mij omgaat. Genoeg emoties, oordelen, interpretaties.
Je kent het vast ook.

Zo’n emotie bijvoorbeeld, kan verdriet zijn.
Wat maakt mij zo verdrietig vraag ik me af?

Omdat ik ergens behoefte aan heb, en het is me duidelijk dat die behoefte op dat moment niet vervuld wordt.

De behoefte om gehoord te worden, aan respect en eerlijkheid bijvoorbeeld.

Vervolgens ga ik ook bedenken of iets soortgelijks bij mijn gesprekspartner kan gebeuren, zeker weten doe ik het niet, maar je inleven in de ander, creëert vaak wel weer wat meer begrip.

Uiteindelijk had ik in het gesprek aandacht voor mijn gevoel en behoeften, maar ook voor die van mijn gesprekspartner. Ik sprak dit uit, liet de ander reageren. En verhip, je verleidt je gesprekspartner om ook op een dergelijke manier met jou in gesprek te zijn.

Regelmatig was er begrip, ondanks dat je niet tot een gezamenlijke visie komt, maar dat hoeft ook niet. We hebben gehoord én geluisterd.

En nu?
Nu doen we de dingen al anders. Onder andere uit begrip, respect en omdat we zaken bespreekbaar weten te maken en ieder onze eigen verantwoordelijkheid erkennen in onze relatie.

Het lijkt eenvoudiger dan het is en toen ik voor het eerst van deze techniek hoorde ben ik de boeken van oa Marshall Rosenberg gaan lezen. Zoals: Geweldloze Communicatie.
Het andere artikel op dit blog geeft een korte uitleg van de techniek die hij bedacht heeft. Voor het artikel, klik hier.

Ben je meer een doener?
Neem dan contact met me op en we kijken hoe we een communicatietraject voor je kunnen samenstellen.

Een aantal van mijn lezers weet het, deze dame heeft af en toe moeite met afscheid nemen. En toch komt er weer een afscheid aan, van de collega’s bij de RET.

De afgelopen periode ben ik als interimmer druk aan de slag geweest bij de RET.

De RET stond voor een grote verandering, het invoeren van een systeem waarmee trams en bussen in de stad gevolgd kunnen worden, reisinformatie aan reizigers wordt verbeterd.

De initiële opdracht was om met behulp van communicatie en training draagvlak te creëren.

Een klus naar mijn hart.

De grootste misvatting ten aanzien van communicatie is dat je een verhaal moet vertellen. Het begint met luisteren, luisteren naar de diverse betrokkenen, hun zorgen, hun uitdagingen etc.

Het is terugkijkend bijzonder wat we hebben gerealiseerd en het is lastig afscheid te nemen van mooie mensen en hun ontwikkeling. Maar ze zijn met elkaar in contact, communiceren, geven feedback en maken verbetervoorstellen. Wauw, het resultaat was meer dan ik had bedacht.
Dank allemaal!

Was ik tussen alle techneuten in het begin een vreemde eend in de bijt. De toegevoegde waarde van communicatie in de afgelopen periode hoeft niet meer verdedigd te worden, de resultaten zeggen genoeg.

Als bezige bij sta ik na 1 april dan ook weer te trappelen voor een klus naar mijn hart!

Heb je een goed tip hebt, laat het me weten!

Contact? Klik hier

Met behulp van fotografie probeer ik in coaching ander perspectief te duiden.

Het lijkt soms alsof je 1 mogelijkheid hebt, je ziet niet alles wat er is.

Leer anders kijken!